Reklama
Kontakt z Nami
turystyka.org.pl
84-100 Puck
ul.Armii Wojska Polskiego 2A
0-800-146-148
info@turystyka.org.pl
( nie udzielamy informacji o noclegach ! )
Dodaj swoje ogłoszenie ONLINE!
84-100 Puck
ul.Armii Wojska Polskiego 2A
0-800-146-148
info@turystyka.org.pl
( nie udzielamy informacji o noclegach ! )
Dodaj swoje ogłoszenie ONLINE!
Linki
Historia
Wieś ta powstała nie opodal władysławowskiej twierdzy, która ponoć była budowlą potężną, o długości 300 metrów i szerokości 150 metrów, bronioną przez fosy, dębową palisadę, bastiony i silną artylerię.
Chałupy, o których dokumentach mowa po raz pierwszy w 1678 roku, przy okazji przekazania przez Gdańsk starostwa puckiego Koronie Polskiej, usadowiły się w oddaleniu około 2 kilometrów na zachód od twierdzy, z której do naszych czasów nie przetrwały niestety żadne ślady.
Pierwsze przekazy historyczne, choć niewątpliwie dotyczyły Chałup, nie wymieniały jednak nazwy dzisiejszej tej wsi, oficjalnie używanej dopiero od roku około 1920. Pierwotnie Chałupy nazywały się Budziszewem, a następnie, w końcu XIX stulecia - Ceynową; w obu przypadkach od najczęściej powtarzających się we wsi nazwisk zamieszkujących tam rybaków. Początkowo była to wioska maleńka, we wspomnianym już dokumencie mowa o zamieszkujących ja zaledwie czterech rybakach. Później się rozrosła - w drugiej połowie VXIII wieku w Budziszewie było jedenaście domów rybackich.
W 1836 roku właśnie w Chałupach odbył się ostatni na Kaszubach "sąd boży". Ofiarą była Krystyna Ceynowa, wdowa po rybaku, której zarzucono, że "Nigdy nie chodziła do kościoła, wrony siadały na jej kominie i zawsze dowiedziała się o wszystkim co się o niej mówi".
W rzeczpospolitej szlacheckiej Chałupy stanowiły część dóbr rzucewskich, mieszkańcy wsi byli jednak wolni i nazywali swoją osadę "wsią szlachecką". Pod zaborem pruskim wioska zmieniała właściciela kilkakrotnie, jej 130 morów piachu nie przynosiło, bowiem dochodu i każdy nowy właściciel szubko pozbywał się tej ziemi. Z drugiej połowy XIX wieku przetrwała anegdota o właścicielu Chałup, Hagenie Sablewitzu, który sparzał je ponoć rentierowi rentierowi G. z Gdańska za trzy marki, przy czym złośliwi twierdzili, że sam je sobie zapłacił. Bezpośrednia przyczyną tej transakcji był nakaz władz pruskich z 1874 roku - budowy szkoły w osadzie.
A oto jak opisywał ówczesna wież proboszcz Hieronim Gołębiewski z Jastarni: Najbliższą kraju wsią jest Ceynowa, w języku ludowym Chałupy nazywane. Jest to najmniejsza wieś półwyspu liczącego ledwie 200 dusz. Chaty tu i tam po górkach rozstawione pusty przedstawiają widok. Główny zarobek Chałupian jest z Małego Morza, gdzie żakami zimą i latem łowią okonie, brzany, szpaki i płotki. Chociaż większa połowa ryb idzie do Gdańska, to niejednej rybki też w Pucku sprzedaje się, dokąd 1 1 mili wodą. Z rybaków Chałupianie też najczęściej w Pucku przesiadują a tam, jak sławnej epopei kaszubskiej, w "Panu Czorlińscim" czytamy, u pana Kamki próbują dobroci puckiego bajorszu (tj. piwa)
Wieś ta powstała nie opodal władysławowskiej twierdzy, która ponoć była budowlą potężną, o długości 300 metrów i szerokości 150 metrów, bronioną przez fosy, dębową palisadę, bastiony i silną artylerię.
Chałupy, o których dokumentach mowa po raz pierwszy w 1678 roku, przy okazji przekazania przez Gdańsk starostwa puckiego Koronie Polskiej, usadowiły się w oddaleniu około 2 kilometrów na zachód od twierdzy, z której do naszych czasów nie przetrwały niestety żadne ślady.
Pierwsze przekazy historyczne, choć niewątpliwie dotyczyły Chałup, nie wymieniały jednak nazwy dzisiejszej tej wsi, oficjalnie używanej dopiero od roku około 1920. Pierwotnie Chałupy nazywały się Budziszewem, a następnie, w końcu XIX stulecia - Ceynową; w obu przypadkach od najczęściej powtarzających się we wsi nazwisk zamieszkujących tam rybaków. Początkowo była to wioska maleńka, we wspomnianym już dokumencie mowa o zamieszkujących ja zaledwie czterech rybakach. Później się rozrosła - w drugiej połowie VXIII wieku w Budziszewie było jedenaście domów rybackich.
W 1836 roku właśnie w Chałupach odbył się ostatni na Kaszubach "sąd boży". Ofiarą była Krystyna Ceynowa, wdowa po rybaku, której zarzucono, że "Nigdy nie chodziła do kościoła, wrony siadały na jej kominie i zawsze dowiedziała się o wszystkim co się o niej mówi".
W rzeczpospolitej szlacheckiej Chałupy stanowiły część dóbr rzucewskich, mieszkańcy wsi byli jednak wolni i nazywali swoją osadę "wsią szlachecką". Pod zaborem pruskim wioska zmieniała właściciela kilkakrotnie, jej 130 morów piachu nie przynosiło, bowiem dochodu i każdy nowy właściciel szubko pozbywał się tej ziemi. Z drugiej połowy XIX wieku przetrwała anegdota o właścicielu Chałup, Hagenie Sablewitzu, który sparzał je ponoć rentierowi rentierowi G. z Gdańska za trzy marki, przy czym złośliwi twierdzili, że sam je sobie zapłacił. Bezpośrednia przyczyną tej transakcji był nakaz władz pruskich z 1874 roku - budowy szkoły w osadzie.
Chałupy, o których dokumentach mowa po raz pierwszy w 1678 roku, przy okazji przekazania przez Gdańsk starostwa puckiego Koronie Polskiej, usadowiły się w oddaleniu około 2 kilometrów na zachód od twierdzy, z której do naszych czasów nie przetrwały niestety żadne ślady.
Pierwsze przekazy historyczne, choć niewątpliwie dotyczyły Chałup, nie wymieniały jednak nazwy dzisiejszej tej wsi, oficjalnie używanej dopiero od roku około 1920. Pierwotnie Chałupy nazywały się Budziszewem, a następnie, w końcu XIX stulecia - Ceynową; w obu przypadkach od najczęściej powtarzających się we wsi nazwisk zamieszkujących tam rybaków. Początkowo była to wioska maleńka, we wspomnianym już dokumencie mowa o zamieszkujących ja zaledwie czterech rybakach. Później się rozrosła - w drugiej połowie VXIII wieku w Budziszewie było jedenaście domów rybackich.
W 1836 roku właśnie w Chałupach odbył się ostatni na Kaszubach "sąd boży". Ofiarą była Krystyna Ceynowa, wdowa po rybaku, której zarzucono, że "Nigdy nie chodziła do kościoła, wrony siadały na jej kominie i zawsze dowiedziała się o wszystkim co się o niej mówi".
W rzeczpospolitej szlacheckiej Chałupy stanowiły część dóbr rzucewskich, mieszkańcy wsi byli jednak wolni i nazywali swoją osadę "wsią szlachecką". Pod zaborem pruskim wioska zmieniała właściciela kilkakrotnie, jej 130 morów piachu nie przynosiło, bowiem dochodu i każdy nowy właściciel szubko pozbywał się tej ziemi. Z drugiej połowy XIX wieku przetrwała anegdota o właścicielu Chałup, Hagenie Sablewitzu, który sparzał je ponoć rentierowi rentierowi G. z Gdańska za trzy marki, przy czym złośliwi twierdzili, że sam je sobie zapłacił. Bezpośrednia przyczyną tej transakcji był nakaz władz pruskich z 1874 roku - budowy szkoły w osadzie.
A oto jak opisywał ówczesna wież proboszcz Hieronim Gołębiewski z Jastarni: Najbliższą kraju wsią jest Ceynowa, w języku ludowym Chałupy nazywane. Jest to najmniejsza wieś półwyspu liczącego ledwie 200 dusz. Chaty tu i tam po górkach rozstawione pusty przedstawiają widok. Główny zarobek Chałupian jest z Małego Morza, gdzie żakami zimą i latem łowią okonie, brzany, szpaki i płotki. Chociaż większa połowa ryb idzie do Gdańska, to niejednej rybki też w Pucku sprzedaje się, dokąd 1 1 mili wodą. Z rybaków Chałupianie też najczęściej w Pucku przesiadują a tam, jak sławnej epopei kaszubskiej, w "Panu Czorlińscim" czytamy, u pana Kamki próbują dobroci puckiego bajorszu (tj. piwa)
Wieś ta powstała nie opodal władysławowskiej twierdzy, która ponoć była budowlą potężną, o długości 300 metrów i szerokości 150 metrów, bronioną przez fosy, dębową palisadę, bastiony i silną artylerię.
Chałupy, o których dokumentach mowa po raz pierwszy w 1678 roku, przy okazji przekazania przez Gdańsk starostwa puckiego Koronie Polskiej, usadowiły się w oddaleniu około 2 kilometrów na zachód od twierdzy, z której do naszych czasów nie przetrwały niestety żadne ślady.
Pierwsze przekazy historyczne, choć niewątpliwie dotyczyły Chałup, nie wymieniały jednak nazwy dzisiejszej tej wsi, oficjalnie używanej dopiero od roku około 1920. Pierwotnie Chałupy nazywały się Budziszewem, a następnie, w końcu XIX stulecia - Ceynową; w obu przypadkach od najczęściej powtarzających się we wsi nazwisk zamieszkujących tam rybaków. Początkowo była to wioska maleńka, we wspomnianym już dokumencie mowa o zamieszkujących ja zaledwie czterech rybakach. Później się rozrosła - w drugiej połowie VXIII wieku w Budziszewie było jedenaście domów rybackich.
W 1836 roku właśnie w Chałupach odbył się ostatni na Kaszubach "sąd boży". Ofiarą była Krystyna Ceynowa, wdowa po rybaku, której zarzucono, że "Nigdy nie chodziła do kościoła, wrony siadały na jej kominie i zawsze dowiedziała się o wszystkim co się o niej mówi".
W rzeczpospolitej szlacheckiej Chałupy stanowiły część dóbr rzucewskich, mieszkańcy wsi byli jednak wolni i nazywali swoją osadę "wsią szlachecką". Pod zaborem pruskim wioska zmieniała właściciela kilkakrotnie, jej 130 morów piachu nie przynosiło, bowiem dochodu i każdy nowy właściciel szubko pozbywał się tej ziemi. Z drugiej połowy XIX wieku przetrwała anegdota o właścicielu Chałup, Hagenie Sablewitzu, który sparzał je ponoć rentierowi rentierowi G. z Gdańska za trzy marki, przy czym złośliwi twierdzili, że sam je sobie zapłacił. Bezpośrednia przyczyną tej transakcji był nakaz władz pruskich z 1874 roku - budowy szkoły w osadzie.